زندگی شاید همین باشد...

یک فریب ساده و کوچک

آنهم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی...

انگار چیزی از جایی تو را با خودش بالا می کشد .چیزی مثل یک ریسمان 

یا دستی نامرئی که نمی بینیش اما با تمام وجود حسش می کنی.

و تو بی آنکه بیمی از افتادن داشته باشی خودت را به آن می سپاری

که برود و ببرد...

این روزها انگار دلت می خواهد آب ببینی و ننوشی حتی می خواهی

وسوسه ی گناه داشته باشی و با همه ی توانت در برابرش بایستی

همه ی حست  را با یک «نه» به خاک بکشی و مست غرور شوی

از این همه اراده . دم غروب در خنکی بهار نشین خانه سر سفره ی

نان و پنیر و ریحان می نشینی به انتظار ربنای ملکوتی استاد که دلت

می خواهد  بخواند و بخواندو تمام نشود و تو بی خیال هرچه گرسنگی

و  تشنگی  جام ربنا سر می کشی که «ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ  هدیتنا...»