انار بود و تاری و تنبکی و آوازی...

دلمان به شیشه ای مانسته بود که ترک برداشته

 و منتظر تلنگری است که فرو بریزد....

فرو هم ریخت!

هرچند که از آینه بی رنگ تر است

از خاطر غنچه ها دلم تنگ تر است

 بشکن دل بی نوای ما را ای عشق

این ساز،شکسته اش خوش آهنگ تر است

پی نوشت :

- جای هرچه دل ترک برداشته،خالی بود...

ما  سالی یک جمعه مان را به شما قرض می دهیم.

راه می رویم تا شما بلندتر فریاد بزنید.

و شعار می دهیم تا سنگ هایتان محکمتر پرتاب شوند.

ببخشید اگر در همه ی این بیست و چند سال کار دیگری نکرده ایم.

 .............................................................................................

فاصبر ان وعد الله صدق